“Yahya Kemal’e ve bana, yaşadığımız yıllar ölçüsünde de olsa büyük şair denmesi, kendi payıma yüzümü kızarttı. (…) Ben kendimi hiçbir zaman büyük şair filân saymadım, çok şükür, bazı işlerde aklım gayet başımdadır, ben kendimi, bu büyük şairlik bahsinde, daima yapabileceğimin ancak yarısını yapabilmiş yarım bir şair olarak görürüm.” Bu satırları, “Âkif büyük şair, inanmış adam” diyen, “Ben Deniz Kızı Eftalya değilim” diyerek davetleri tepen Nâzım Hikmet, kendini Nâzım Hikmet’in yerine koyarak onun şiirinden “büyük şair” ifadesini çıkaran Memet Fuat’a, cezaevinden yazıyor.

Şiir konuşur diyerek başlayan Karagöz 10, Zeynep Cansu Başeren, Yavuz Altınışık, Vural Kaya, Emre Öztürk, Ali Emre, Bülent Keçeli, Evren Kuçlu, Aziz Mahmut Öncel, Cem Kurtuluş, Atakan Yavuz, Hakan Şarkdemir, Yiğit Kocaman, Osman Taha Çelik, Musab Kırca, Serkan Işın ve Osman Özbahçe’nin şiirleriyle açılıyor.

Posmo Versus Modo başlıklı Karagöz 10’da modernizmle postmodernizm arasındaki ilişki, gerilim üzerinden Türk şiiri yakın okumaya tâbi tutuluyor.